Όροι χρήσης | Sitemap | English
Κείμενο δημιουργού
Ποιήματα
Εκθέσεις
Κριτικές
Δημοσιεύματα
Ζωγραφική - Σχέδια
Φωτογραφίες
Γλυπτά
 
Eπιλέξτε...
 
  «Ψάχνω βαθιά μέσ' στην καρδιά μου μνήμης μονοπάτια, ψάχνω μα δεν μπορώ να βρω, και δεν μπορώ να φτάσω εκεί βαθιά, που ξεκινούν αρχέγονες οι μνήμες...»

Μοιάζει σα μια φλόγα φωτιάς που βυθίζεται στο σκοτάδι, για ν' ανιχνεύσει εικόνες του εσωτερικού κόσμου και να τις αναπαραγάγει. Επιλέγει, ταξινομεί, σχεδιάζει και δημιουργεί θεσπέσια κοσμήματα από ασήμι και ημιπολύτιμους λίθους, ζωγραφίζει ανάγλυφα τις περιπέτειες της ψυχής και συμπληρώνει τον καλλιτεχνικό της οίστρο με στίχους. Αυτή είναι η Κατερίνα Γρόλλιου. Αριστουργηματική, πρωτότυπη, εντυπωσιακή, αστραφτερή ανάμεσα στον κόσμο του ασημιού και των χρωμάτων.

Μόνον η επαφή με τη δουλειά της είναι ικανή να χαρτογραφήσει το μεγαλείο της δημιουργίας της.

Κανένα ίχνος τεχνικής παρέμβασης δεν αλλοιώνει τα κοσμήματά της, όλα χειροποίητα και μοναδικά, προσδίδουν αξία σε όποιον τα επιλέγει, γιατί φαίνεται να φτιάχτηκαν για τον καθένα ξεχωριστά.

Ποικίλες και πολλαπλές δημιουργίες, που περιλαμβάνουν Κόσμημα, Γλυπτική και Ζωγραφική, εκτέθηκαν αρχικά στις 17 - 26 Ιουνίου στην αίθουσα «Καφέ Τέχνης» στον Κήπο του Λαού. Κατόπιν τούτου, τμήμα αυτής της ενότητας υπάρχει σε μόνιμη έκθεση σε διαμέρισμα της Λεωφ. Αλεξάνδρας στην Κέρκυρα, καθώς επίσης και σε μόνιμη έκθεση στο Ατελιέ της δημιουργού στην Αθήνα.

Πρόκειται για την πρόσφατη δουλειά της Κατερίνας Γρόλλιου που, μέσα από αυτή τη σύνθεση, προσπαθεί να εμφανίσει αρχέγονες εικόνες από το κυτίο της μνήμης, να τις μεταπλάσει - όπως γίνεται σε κάθε μορφή Τέχνης - και να τις παραδώσει, πριν περάσουν ξανά στη λήθη, σαν μια παρακαταθήκη του νου και της ψυχής.

 

Βιβή Τρύφωνα
Δημοσιογράφος - Κειμενογράφος
Οκτώβριος 2006

 


ΚΟΣΜΗΜΑ

Εκεί, μέσα στον άμορφο κόσμο, τα σχήματα και οι εικόνες, έχουν κάτι από την αχλή ενός ανοιξιάτικου αυγινού, σταλαγμίτες - απολιθώματα ζωντανών, κάποτε, όντων, που καραδοκούν ανυπόμονα να εξέλθουν από τη λησμονιά, ικετεύουν να σηκωθεί το πέπλο τους και να εμφανιστούν μπροστά μας σαν ένα παραμύθι που πλάσαμε, μια μελωδία που συνθέσαμε, μια μυρωδιά που οσφρανθήκαμε στον ανθώνα, μια γεύση που μας γλύκανε, ένα άγγιγμα που νιώσαμε...

Χοροί φωτιάς, σε μια πάλη επιβίωσης με το νερό, δίνουν την έμπνευση για μια ανάταση που ονειρευτήκαμε παιδιά, θαυμάζοντας το μεγαλείο της επικράτησης ό,τι ιερού!

Η σκληρή - επιφανειακά - πέτρα, σ' ένα πάντρεμα με το ρευστό ασήμι, άδουν το σμίξιμο των αντιθέσεων και τη δημιουργία του νέου, αναφωνώντας επιτήδεια ότι κι αυτά μπορούν να δουν το φως, της νύχτας το φως, του βυθού το φως, εκεί όπου η θέα...

Μικρούλικα φανταχτερά κοσμήματα, απλωμένα σε βελούδο και μετάξι, πολιορκούν το μάτι, για να δώσουν στη συνέχεια χώρο στα μεγαλύτερα που συνάδουν με την ποιότητα του κατασκευαστή τους, περιμένοντας τους «χρήστες» - λατρευτές του κόσμιου.

Θάμπωμα της όρασης από το λαμπερό χρώμα της συνοχής, του αρμού το δέσιμο στο καράβι της λεπτότητας, της προσοχής στη λεπτομέρεια, του ταιριάσματος των χρωμάτων και, εν τέλει, του ωραίου στην κόσμηση. Ανάγλυφα, όπως οι μνήμες της Κατερίνας Γρόλλιου, τα πολλαπλά σχέδια βρήκαν την τέχνη να τους ταιριάζει καλύτερα από τη λησμονιά, αναδύονται ασκητικά, άλλοτε, και άσωτα αλλού, χύνονται ανάλαφρα, όπως το λιωμένο ασήμι στην πέτρα, για να κοσμήσουν σημεία του σώματος του «ωραίου» φύλου.


ΓΛΥΠΤΟ

Την ατμόσφαιρα μιας ζεστής νύχτας - μέσα στο καταχείμωνο, τη δροσιά μιας καλοκαιρινής καταιγίδας, την ηρεμία μιας μέρας χωρίς μόχθο, τη λάμψη μιας πανσελήνου, το φως μιας πυγολαμπίδας και την αγάπη των ερωτευμένων, θυμίζουν τα γλυπτά της έκθεσης.

Διακοσμητικά που διεκδικούν την αυθεντικότητα των πρωτόπλαστων, πλειοδοτούν σε μοναδικότητα, κλέβουν τη ματιά μας, «επαίρονται» για τη θωριά τους, σαγηνεύουν με τα φωτεινά χρώματά τους, διεκδικούν μια θέση στο σπίτι μας - συντροφιά στ' αμπαρώματα της ψυχής.

Ξύλα και ημιπολύτιμες πέτρες, περιτριγυρίζονται από κλωστές ασημιού, φαντάζουν αναλλοίωτα στο χρόνο, αφού έχουν την ιδιότητα της επανάχρησης, της μεταμόρφωσης, της μετατροπής από ασήμαντα σε σημαντικά.


ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Οι ανάγλυφες μνήμες επεδίωξαν κι άλλο τρόπο έκφρασης, λες και η στοιβαγμένη στο χρόνο και χώρο πορεία τους ήταν για χρόνια λησμονημένη. Κι όμως... Όλα ήταν εκεί! Από πάντα. Από τότε. Από χθες... Στριφογύριζαν αμέριμνα - σαν τις πεταλούδες - υμνούσαν τον κόσμο του αόρατου, έρχονταν κι έφευγαν μέρα και νύχτα, θύμιζαν τα περασμένα, όχι μόνο των ημερών αυτής της ύπαρξης αλλά και όλων εκείνων που προϋπήρξαν, δίνοντας λαβή για συζήτηση, για ερμηνεία, για έξοδο...

Κι εδώ τα ανάγλυφα υλικά αναζητήθηκαν στη φύση, ως πρόσκαιρα «καμώματα» της φαντασίας, μα το θέμα αναδύθηκε από τη γονιδιακή μνήμη, εκεί όπου το φίλτρο δεν έχει στέγη, είναι ασυγκράτητο, όπως οι καταρράκτες ενός ποταμού που, αφού «εκδράμει» από την πηγή του, θέλει να κατακτήσει τη γη και παρασέρνει ό,τι βρει... Έτσι, οι ιριδισμοί της ψυχής, καμώθηκαν λιγοστοί στην αρχή και ξεγέλασαν το λογικό ειρμό, για να βρουν πέρασμα σε διόδους, κι όταν διήλθαν τη στενωπό του άχρονου, ξεχύθηκαν αλώβητοι πάνω στο κάδρο, έλαβαν «σάρκα» και προσομοιώθηκαν με το πραγματικό.

 
  Βιβή Τρύφωνα
Δημοσιογράφος - Κειμενογράφος
Ιούνιος 2006
 


Για τη συλλογή των ποιημάτων της Κατερίνας Γρόλλιου στο βιβλίο: «Μνήμης Μονοπάτια».

Ήταν μια μέρα - αρκετά χρόνια πριν - όταν έφτασε σ' εμένα, μέσω ταχυδρομείου, ένα ποίημα με μια διακριτική υποσημείωση: Δεν ξέρω πώς, μα να. Κοιτάζοντας από το παράθυρό μου, ήταν σαν να άνοιξε ένα άλλο παράθυρο και άρχισαν να χορεύουν στο μυαλό μου κάποιοι στίχοι που ορμητικά ζητούσαν έκφραση. Τους ακολούθησα και να τι βγήκε. Το βρίσκεις ενδιαφέρον;

Ήταν η Κατερίνα Γρόλλιου, μέσα από μια άλλη έκφραση, έξω από εκείνη που την είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Οι στίχοι της, σταγόνες δροσιάς σε μόλις ανθισμένο λουλούδι. Ένιωσα ότι ζητούσε μια ώθηση για να προχωρήσει, μια ενθάρρυνση να ακολουθήσει ένα δρομάκι που την οδηγούσε στο μνημονικό ίχνος.

Από τότε, κάθε επαφή με τη φύση (περπάτημα στα νερά ενός ποταμιού, μια βραδιά αστρογεμισμένη, ένα ξίφος από ήλιο, ένας ψίθυρος από αγέρι, μια παπαρούνα ανάμεσα στην αγριάδα, ένα βότσαλο στην ακρογιαλιά, γινόταν πηγή έμπνευσης και αρμόδεσης στίχων.

Στο σπίτι της, λίγα χρόνια πιο μετά κι αφού είχε μοιραστεί μαζί μου πολλές ιχνηλατήσεις, μου διάβασε την «Πανσέληνο», μ' ένα τρέμουλο στη φωνή. Θα το πάρω, της είπα, θυμίζει κάτι από εμένα. Μόλις είχα κοινωνήσει μαζί της της νύκτας το ταξίδι, συντροφιά με μυστήριο κι ασημόσκονη.

Η Κατερίνα Γρόλλιου είχε πετύχει, στο διάβα των ημερών, μια σύνθεση που έδειχνε φανερά μια δίψα και εκτίμηση για πλατιές σχέσεις. Υπήρχε στην ποίησή της ένας ισχυρός προσανατολισμός στο μαγικό χώρο της εσωστροφής, ένας περίπλους στα ίχνη της εμπειρίας και στα σημάδια της πάνω στα μεγαλόπρεπα οικοδομήματα των παλατιών της μνήμης. Για μεγάλο χρονικό διάστημα πίστευε πως κάποιοι τόποι της θύμιζαν κάτι και τις ξυπνούσαν αναμνήσεις, χωρίς, ωστόσο, να έχει ζήσει εκεί. Αρκούσε ένα άγγιγμα, ένας ψίθυρος, μια μυρωδιά, για να ανθίσει μέσα της ένα υμνολόγιο για πρόσωπα, αξίες, χώρους.

Δεν είμαι κριτικός Λόγου κι ούτε μπορώ να σταθώ, μέσα από αυτή την παρουσίαση, στα τεχνάσματα - εργαλείο Λογικής - που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για να εκφράσουν την εσωτερική τους αγωνία.

Εξάλλου, δεν μπορώ να δω την Κατερίνα Γρόλλιου ξεκομμένη από εκείνα που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα και ν' απομονώσω στοιχεία της προσωπικότητάς της, να πλειοδοτήσω μιλώντας για την Ποίησή της, χωρίς ν' αναφερθώ σε μια ενότητα έκφρασης που περιλαμβάνεται στην πρόσφατη δημιουργία της. Για τούτο, επιστρατεύω την πηγή της έμπνευσης, τη φλόγα - έμπνευση, όπως την αποκαλεί και η ίδια.

Είναι θάρρος και συνάμα αγνότητα να μην φοβάσαι ν' ανοίξεις στους άλλους αυτή τη στενωπό που οδηγεί στον εσώτερο κόσμο. Προσκεκλημένοι όλοι εμείς σ' ένα ταξίδι βάθους, γλυκιάς οδύνης για ό,τι χάθηκε, τρυφερής προσέγγισης για ό,τι απόμεινε, διάπλασης αξιών με τα αντίδοτα της ζωής, της αγάπης, της σιωπής, της υπέρβασης, της αθανασίας.

Ο περίπλους στη Μνημοσύνη, στην αινιγματική θεά, θυγατέρα τ' Ουρανού και της Γης, τρανός. Όλα τα θεϊκά δρώμενα από το γάμο της θεάς με το Δία, εκεί, στα δαιδαλώδη διαμερίσματα και τ' αόρατα παλάτια της τεράστιας αχανούς πολιτείας. Η Κατερίνα Γρόλλιου, για χρόνια, δομούσε αναμνήσεις, γκρεμίζοντας τμήματα των τειχών και έφτιαχνε νοητικούς χάρτες. Εντόπισε θραύσματα γυαλιού που δεν αφαιρέθηκαν ποτέ από ένα επουλωμένο τραύμα, βρέθηκε αντιμέτωπη με αντικειμενικά γεγονότα που τα συνέλαβε με τη βοήθεια ενός διχτυού. Όλα τούτα, καθώς χλωροφορμίζονται, κατόπιν καρφιτσώνονται σ' έναν πίνακα με τις κατάλληλες ετικέτες. Ευρήματα του βυθού που τα μοιράζεται με άλλους, τη βοηθούν στην αυτοτελείωση και τον εξευγενισμό της ψυχής.

Ένα δοκάρι εδώ, υποστήριγμα εκεί, φανταστικές συνωμοσίες, κλειστά και θωρακισμένα συστήματα, αντικατοπτρίζουν ένα βολικό μύθο. Αχανείς και ανεξερεύνητες ζούγκλες, με τη ρευστότητα πρωτόπλαστων έμβιων όντων, κοχλάζουν στα υπόγεια του νου, ακατέργαστα δεδομένα, συνυφαίνονται.

Έχουν καθίσει οι μνήμες οκλαδόν, για να μιλήσουν για το ίδιο πράγμα με πολλούς τρόπους, με τον πόθο να γίνουν αντιληπτές. Καταμεσής του ουράνιου θόλου, ένα σκοτεινό άστρο που αναζητούσε το φως, αναμίχθηκε με των βουνών τις κορφές, έγινε ποίημα. Η φύση δεν είναι σιωπηλή. Επαναλαμβάνει τις ίδιες νότες, αιώνια, που φτάνουν απόμακρες σ' εμάς, διάχυτες, χωρίς συγχορδίες και μελωδία.

Η Κατερίνα την αγκαλιάζει, της δίνει φωνή, την κάνει να πλάσει μια πλατωνική αγάπη, να ζήσει αλαφρωμένη, το αιώνιο και το θνητό της να γίνουν ένα. Οι μνήμες δεν έχουν μορφή χωρίς τη δική μας παρέμβαση. Είναι ασύλληπτες οντότητες που ονομάζονται αναμνήσεις, που αναζητούν εγγράμματα πάνω σε μια πήλινη πλάκα. Η αναζήτηση του κυτταρικού αλφάβητου μνήμης, μέλημα της ποιήτρια, την οδήγησε σε εύπλαστα κυκλώματα.

Γοητευτική, η μνήμη, γίνεται ποιητική από την Κατερίνα, που της αποδίδει την αρχαϊκή και μυστηριακή της αύρα. Διαπερνά η ποίησή της το πέπλο των επιφαινόμενων, σαν μια μικρή φλόγα που διατρέχει το φιτίλι, σαν ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένας ακτινωτός λαβύρινθος, μια ενδοεπικοινωνία, μια ενστάλαξη, ένα μαύρο κουτί, η μνήμη, που ανοίγει για μας.

Ο παράγων χρόνος, το παν. Η απομόνωση, επίσης. Η Κατερίνα σκάβει σ' ένα ορυχείο που υπάρχει ήδη, ακολουθώντας μια πανάρχαια επιθυμία να επιβάλλει τάξη σ' ένα χαώδη κόσμο. Ο εσωτερικός λογοκριτής που μοιάζει με τη μητέρα που μας καθοδηγούσε, όταν ήμασταν παιδιά, υφαίνει τώρα σύμβολα - σκέψεις μια εσωτερική αναπαράσταση του εξωτερικού κόσμου.

Ανιχνεύει, η Κατερίνα Γρόλλιου, κάτι βαθιά κρυμμένο, καταφεύγει στην ενδοχώρα, στις κοιτίδες της έλξης, για να βρει το πολύτιμο. Κι ενώ φτιάχνει τη βάρκα σανίδα - σανίδα, δε σταματά να βρίσκεται μέσα, πλέουσα στα ταραγμένα νερά. Ένας αιθέρας θεϊκός, μια λαμπερή φωτιά, ένα απόσταγμα αναμνήσεων, τη συνεπαίρνει και την ωθεί στη στιχοπλασία.

Μορφοποιεί, συνάμα, τις δημιουργικές παρορμήσεις, συνδέει τις μορφές με τις διαδικασίες της ζωής. Ψάχνει εκεί όπου υπόκεινται όλες οι μορφές της φαντασίας και της εικονοπλασίας, για να ποιήσει στίχους, όταν ανακαλύπτει μια διαρκή πλημμυρίδα και αμπώτιδα, που δίνει την εντύπωση της αέναης κίνησης.

Μια μορφή στην εκ των έσω αναδυόμενη κίνηση, είναι η ποίησή της. Ξοδεύει χρόνο σε πλήρη απομόνωση για μια ειδικευμένη υπόθεση, η συγκομιδή επιλέγεται από την ωριμότερη ενδοσκόπηση στα κίνητρα των ανθρώπων για ό,τι κάνουν, κι εκεί βρίσκεται η δυναμική της.

Η προσπάθεια συγχώνευσης δυο αντίρροπων δυνάμεων και η εναρμόνισή τους για την επίτευξη ενός στόχου, είναι τμήμα αυτού που αποκαλούμε Τέχνη. Για να το πετύχουμε αυτό χρησιμοποιούμε μια τεχνική, απόρροια της οποίας είναι ο διαχωρισμός της Τέχνης σε είδη Τέχνης. Στην ουσία, όμως, Τέχνη είναι μόνο μία: Η Αρμονία!
Θα σωπάσω τώρα...
Θα μιλήσουν οι στίχοι... Για όσα δεν είπα.

  Βιβή Τρύφωνα
Δημοσιογράφος - Κειμενογράφος
Ιούνιος 2006
 


Για τη συλλογή των ποιημάτων της Κατερίνας Γρόλλιου στο βιβλίο: «Μνήμης Μονοπάτια».

Η καταγραφή των λησμονημένων δρόμων στης μνήμης τα παλάτια, δεν ξέχασε και την δια του λόγου έκφραση. Η ένταση μιας πυρακτωμένης πηγής ξεχείλισε μέσα σε στίχους. Ορατό, πλέον το συμπέρασμα: Εναγώνια η αναζήτηση σε κάτι που υπάρχει και δε φαίνεται, σε κάτι που ξυπνάει «εν ύπνω», σε κάτι που καθορίζει τη συμπεριφορά μας και μοιάζει ανεξήγητο, σε κάτι που οι θρησκείες το αποκαλούν «κατώτερη φύση», σε κάτι που οι επιστήμονες αποδίδουν βαρύνουσα σημασία: Στη μνήμη!!!

Σ' αυτή που δεν πρέπει να ξεχνάμε, γιατί ρισκάρουμε την επανάληψη λαθών, σ' αυτή που μας θυμίζει την καταγωγή μας, σ' αυτή που μας νανούριζε παιδιά, στη μήτρα του χρόνου που μας κυοφόρησε αλλά δεν μας λησμόνησε.

Γι' αυτό το ανούσιο γίνεται γευστικό, το άτερπνο παρασύρεται από το όμορφο, το λησμονημένο ανακαλείται και αναπλάθεται, το μικρό παιδί που κρύβουμε μέσα μας, τελικά, δεν πεθαίνει...

Διεκδικεί μερίδιο τρυφερότητας, ανάταση ψυχής, μεγαλείο ανθρωπιάς, ουράνια αγάπη, προθυμία για προσφορά, ρόλο στο φως, χωρίς πόνο, έκφραση σε κάθε μορφή Τέχνης: Κόσμημα, Γλυπτική, Ζωγραφική, Ποίηση... Η Κατερίνα Γρόλλιου κατάφερε, με πολλή αγάπη και τέχνη, να μας θυμίσει ό,τι αγαθό κρύβουμε μέσα μας. Παντοιοτρόπως!

Της πήρε χρόνο, της πήρε κόπο, της πήρε πολλά... Της έδωσε, μας έδωσε, την ικανοποίηση μέσα από το μοίρασμα όλων των εικόνων μιας ανάγλυφης μα και ανήσυχης μνήμης που δε στερεύει.


Βιβή Τρύφωνα
Δημοσιογράφος - Κειμενογράφος
Ιούνιος 2006